Ook Japanners zijn mensen

Ook Japanners zijn mensen

“Japan… de mensen zijn daar toch totaal anders dan hier?” Dit is vaak de eerste vraag die mensen mij stellen als ik over mijn werk vertel. Ik stoor me hier niet aan, omdat men vaak oprecht interesse toont. Vaak rust deze vraag echter op een aantal aannames. In deze eerste Ikiji wil ik kort vertellen waarom we niet te hard van stapel moeten lopen. Mensen die niet dagelijks met Japanners in contact komen, kiezen vaak tussen twee uitersten om Japan te omschrijven. Japan is ofwel een onvruchtbare, radioactieve bende op de rand van de afgrond waar men bij bosjes voor de trein springt en zich op grote schaal doodwerkt, ofwel men spreekt over het mythische land van de rijzende zon, alwaar de verlichte bevolking door hun staat van Zen een hogere vorm van waardering heeft voor het leven. Dit dan zou tot uiting komen in abstracte concepten als bushido (de weg van de krijger). Bovenstaande karakteriseringen zijn even waarheidsgetrouw als te zeggen dat ik als Nederlander elk weekend als een garnaal over de Wallen drijf, om nadien een euthenasiespuitje te halen voor oma. ’s Avonds zal ik nog de bruiloft van mijn homoseksuele oom meepakken. Al met al dus een bijzonder productieve dag, maar zoals de meeste stereotypen is ook dit ietwat overdreven. Om Japan als land te begrijpen en om te doorgronden hoe je het best zaken kunt doen met Japanners, is het essentieel om niet te vergeten dat Japanners ook mensen zijn. Hoewel onze aanpak soms dan mag verschillen, we willen eigenlijk allemaal min of meer hetzelfde. Japanners lachen en huilen evengoed, en achter het masker van...