Omoide-zukuri: de rol van herinneringen en nostalgie

Omoide-zukuri: de rol van herinneringen en nostalgie

Screenshot van een advertentie van Google: “jouw herinneringen op de hoofdpagina” Iedereen denkt wel eens terug aan vervlogen tijden. Ik ben nog niet lang genoeg onderdeel van de maatschappij om mijzelf ervan te overtuigen dat elke dag van mijn studietijd een waas van nectar en ambrozijn was, maar ook ik val af en toe ten prooi aan een zoete, nostalgische dagdroom. In deze Ikiji wil ik het hebben over de positie van omoide-zukuri (思い出づくり, letterlijk: het maken van herinneringen) in het Japanse studentenleven, gebaseerd op mijn eigen ervaringen als lid van een universiteitsclub. Toen ik in Japan studeerde, viel het mij op dat men niet alleen terugdacht aan herinneringen, maar zich soms ook actief voorbereidde op het maken ervan. Tijdens mijn master schreef ik mijn scriptie over Japanse universiteitsclubs. Deze clubs worden onderhouden door studenten en elk biedt een bepaalde activiteit aan: van voetbal tot Japans schaken, van de theeceremonie tot rockmuziek. Het viel mij op dat men vanaf dag één bezig was met het belang van herinneringen. Maar waarom? Op zoek naar een antwoord werpen we eerst een blik op het Japanse schoolsysteem. Het pad dat kinderen bewandelen vanaf het moment dat zij de basisschool binnenstappen, staat voor de daaropvolgende negentien jaar in grote lijnen vast. Vroeger stortte men zich na de middelbare school nog wel eens direct in het werkende leven, maar tegenwoordig is het volgen van hoger onderwijs de norm, met een doorstroom van meer dan 70% van alle middelbare scholieren.[1] In Japan is het hoger onderwijs onderverdeeld in senmongakkō “vakscholen”, vergelijkbaar met het Nederlandse mbo, en universiteiten. In Japan is het begrip “universiteit” vrij rekbaar...